Α. Καζάκος, Εργασία συμβασιούχων ορισμένου χρόνου στους Δήμους, 2026

Το παρόν έργο αποτελεί μία γνωμοδότηση που εξετάζει εκτενώς το νομικό πλαίσιο για την απασχόληση συμβασιούχων μετά και την απόφαση του ΔΕΚ/ΔΕΕ της 11ης Φεβρουαρίου 2021, με επίκεντρο την αναζήτηση του ορθού νομικού χαρακτηρισμού των ψευδεπίγραφων συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου ως αορίστου.
Ειδικότερα εξετάζονται: α) το νομικό πλαίσιο για την απασχόληση συμβασιούχων μετά την απόφαση του ΔΕΚ/ΔΕΕ της 11ης Φεβρουαρίου 2021, υπόθεση C-760/18, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι η νομολογία του Αρείου Πάγου αρνείται την εφαρμογή του άρθρου 8 § 3 ν. 2112/1920, στηριζόμενη στην απαγόρευση μετατροπής του άρθρου 103 § 8 εδ. γ΄ και δ΄ Συντ., β) το ζήτημα της δικαιοδοσίας των ΟΤΑ να αποδέχονται κατά το άρθρο 298 ΚΠολΔ αγωγές και αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων εργαζομένων/συμβασιούχων ορισμένου χρόνου και το κατά πόσο αυτή η αποδοχή ενέχει μη επιτρεπτή διάθεση του εκάστοτε επίδικου ουσιαστικού αντικειμένου και, τέλος, γ) η διάταξη του άρθρου 37 του ν. 4915/2022, η οποία τροποποίησε το άρθρο 72 του ν. 3852/2010, και υποχρεώνει τους Δήμους να εξαντλούν τα ένδικα μέσα σε δίκες που αφορούν τον προσδιορισμό ή τη μετατροπή της εργασιακής σχέσης μεταξύ εργαζομένων και του Δήμου είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα.
Δίνοντας απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα και με το βλέμμα στραμμένο στη μεγάλη εικόνα των εργασιακών σχέσεων στη χώρα μας, με το παρόν έργο αποδεικνύονται οι αντοχές του Εργατικού Δικαίου απέναντι στη νομοθετική αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και την υστέρηση της δικαστικής προστασίας των εργαζομένων στο κρίσιμο θέμα της κατάχρησης των συμβάσεων ορισμένου χρόνου.